Thursday, May 16, 2013

စင္ၾကယ္သြားတဲ႕ဆင္ၾကယ္ေလး



“ ေမေမ .. သမီးကိုဖိနပ္အသစ္ ၀ယ္ေပးပါ .သမီးဒီဖိနပ္ၾကီးမစီးခ်င္ေတာ႕ဘူး ”

“ ဘာလို႕လဲ သမီးရယ္ . ဒီဖိနပ္ကေက်ာင္းဖြင္႕စကမွ၀ယ္ထားတာေလ . အသစ္ၾကီးရွိေသးတယ္ေလ သမီးေလးရဲ႕ ”



အိမ္ေရွ႕ဖိနပ္ခၽြတ္မွ ဖိနပ္ကိုလက္ညိဳးထိုးျပလွ်က္ ေမေမ႕ကိုကၽြန္မ ပူဆာမိသည္။ ကၽြန္မသည္ဆင္ၾကယ္ ဖိနပ္ ကိုမစီးခ်င္ပါ။ ကိုးတန္းေက်ာင္းသူကၽြန္မ .သည္အပိ်ဳေဖာ္၀င္စအရြယ္မို႕ ေက်ာင္းကသူငယ္ခ်င္းေတြ ဖိနပ္လွလွေလးေတြ စီးလာလွ်င္ သိပ္သေဘာက်ပါသည္။သဲၾကဳိးေပၚမွာ ပုလဲေလးေတြ ႏွင္႕စီးလာၾကသည္။ တခ်ိဳ႕ဆို ေလဒီရႈး ေလးေတြႏွင္႕ ။ မိုေရစီးခံဖိနပ္ေတြႏွင္႕ ။ ကၽြန္မလဲသူတို႕လိုဖိနပ္ေလးေတြ စီးခ်င္သည္႕စိတ္ျဖစ္ပါသည္။ေမေမသည္ ကၽြန္မကို မိုးတြင္းေက်ာင္းတက္ ခ်ိန္ဆုိလွ်င္ ဆင္ၾကယ္ဖိနပ္ စီးခိုင္းသလို ေဆာင္းေရာက္လို႕ မိုး မရြာေတာ႕သည္႕အခ်ိန္မွ ယင္းမာအျဖဴေရာင္ ဖိနပ္အပါးေလး ကိုစိီးခိုင္းသည္။ 

ေမေမ႕ကိုေၾကာက္လို႕စီးရေသာ္လည္း ကၽြန္မ မစီးခ်င္ပါ။ ကၽြန္မလည္းသူမ်ားေတြလို ဖိနပ္လွလွေလးစီးခ်င္ပါသည္။ သူငယ္ခ်င္းေတြက မေျပာေသာ္လည္း အျမဲကၽြန္မေျခေထာက္ကဖိနပ္ကို ၾကည္႕ျပီး တခါတေလ ရီသလိုေလွာင္သလိုၾကြားသလို လုပ္သည္ဟု ကၽြန္မခံစားရသည္။ စာေတာ္သည္႕ ကၽြန္မကို အတန္းထဲတြင္ အဆင္႕ တစ္ကေနက်ေအာင္မလုပ္ႏိုင္တာကလြဲရင္ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းမ်ားက ကၽြန္မထက္ ၀တ္နိုင္စားႏိုင္ ၾကသည္။ ကၽြန္မေက်ာင္းသြားတိုင္း မိုးေတြမျပတ္မခ်င္း ဒီဆင္ၾကယ္ကိုသာစီးရသည္။ ဒါ႕ေၾကာင္႕ ကၽြန္မ အျမဲ မိုးျမန္ျမန္ျပတ္ေစရန္သာေမွ်ာ္မိသည္။
 မေန႕ကေက်ာင္းမွာသူငယ္ခ်င္းေတြကကၽြန္မကို၀ိုင္းေျပာၾကသည္။ 

“သဇင္ရယ္ ..နင္႕ဖိနပ္ၾကီးကို လဲလိုက္ပါဟာ ။ နင္႕အေမကိုအသစ္၀ယ္ခိုင္း ။ဒီဖိနပ္ၾကီးက ဒီေခတ္မွာဘယ္သူ မွမစီးေတာ႕ဘူးဟ ။ နင္ ရုပ္ေလးသနားကမားနဲ႕ ဒီဖိနပ္ၾကီးနဲ႕မလိုက္ပါဘူးဟာ ”

သူတို႕ေျပာေလ ကၽြန္မခံစားခ်က္ေတြကပိုလာေလျဖစ္သည္။ လံုး၀ဒီဖိနပ္ၾကီးကိုမစီးခ်င္ေတာ႕ပါ။ ေမေမကို လဲ အတင္းမပူဆာရဲပါ။ စည္းကမ္းၾကီးေသာေမေမ႕ကို ကၽြန္မေၾကာက္သည္။ ေမေမသည္ ေဖေဖမရွိေတာ႕ ကတည္းက ကၽြန္မႏွင္႕ညီမေလး ကို သူနာျပဳဆရာမဘ၀ျဖင္႕ ေကၽြးေမြးေစာင္႕ေရွာက္ခဲ႕သည္။ညီမေလး ကိုေမြးျပီးႏွစ္ႏွစ္အရြယ္တြင္ ေဖေဖက တာ၀န္က်သည္႕ ေတာင္ေပၚေဒသမ်ားကိုသြားရင္းငွက္ဖ်ားမိကာ ဆံုးပါးသြားခဲ႕သျဖင္႕ ကၽြန္မႏွင္႕ညီမေလး၏ ေက်ာင္းစရိတ္ .မိသားစုတာ၀န္မ်ားသည္ေမ႕ေမ႕ ေခါင္းေပၚ သို႕ အကုန္ေရာက္လာခဲ႕ေတာ႕သည္။ ေမေမကေနာက္အိမ္ေထာင္လဲ မျပဳဴဘဲ ကၽြန္မတို႕ညီအစ္မကို ရင္ အုပ္မကြာေစာင္႕ေရွာက္ရင္း ေဆးရံုမွာဆရာမလုပ္ရင္းႏွင္႕ မိသာစုတာ၀န္ကိုယူခဲ႕သည္။ ေမေမသည္ ဆရာမပီသစြာစည္းကမ္းလည္းၾကီးသည္။ အ၀တ္အစားကမွအစ ဖိနပ္အသံုးအေဆာင္အဆံုး ခနခနမ၀ယ္   ေပးတတ္ ပါ။

ဂါ၀န္ေလးေတြ အက်ီအသစ္ေလးေတြကိုတစ္ႏွစ္တစ္ခါေလာက္သာ ၀ယ္ေပးတတ္သည္။ ညီမေလးနွင္႕ကၽြန္မသည္ ဆယ္ႏွစ္ခန္႕ကြာေလရာ ကၽြန္မအက်မ်ားကိုလဲညီမေလးက ၀တ္လို႕မရသျဖင္႕ သိမ္းထားရျပီးညီမေလးအတြက္ သီးသန္႕ထပ္၀ယ္ေပးရသည္။  ေမေမလစာေလး   ကလဲ ိမိသားစုေခၽြတာမွေလာက္ငွယံုရွိသည္ဆိုတာကို ကၽြန္မ ေမေမမေျပာလဲ သိပါသည္။ ထို႕ေၾကာင္႕ ဘယ္တုန္းကမွ ကၽြန္မ ေမေမ႕ကို ဟိုဟာလိုခ်င္သည္ သည္ဟာလိုခ်င္သည္မပူဆာခဲ႕ဖူးပါ။ ထမင္းဟင္းက အစ စည္းကမ္းနဲ႕ ခ်က္သလို ေခၽြလဲ ေခၽြတာၾကရသည္။ မေခၽြတာလို႕ကလဲမရ ။ 
ကၽြန္မတို႕အိမ္မွာ ေမေမ႕လုပ္စာတစ္ခုထဲရွိသည္ကိုး ။ မုန္႕ဖိုးကိုလဲေမေမ က ကၽြန္မတို႕ညီအမႏွစ္ေယာက္ ကိုအမ်ားၾကီးေပးေလ႕ေပးထမရွိ ။ ကၽြန္မေမေမ႕ကိုေၾကာက္လို႕ ဘာမွေစာဒကမတက္ေသာ္လည္း ယခု တစ္ခါေတာ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားမွာ ရွက္သလိုခံစားလာရ၍ ေမေမ႕ကိုအရဲစြန္႕ေျပာလိုက္မိျခင္းသာ ။ 
ေမေမက မီးပူတိုက္ရင္းမွ ကၽြန္မကိုလွမ္းေမးသည္။ ညီမေလးကေတာ႕ သူ႕အရုပ္မ်ားႏွင္႕ေဆာ႕ေနလွ်က္ ကၽြန္မေျပာသည္႕စကားမ်ားကို နားလည္သည္႕ပံုမေပၚေခ်။ 

“   ဘာလို႕လဲ သမီးၾကီး . ဖိနပ္ကအသစ္ၾကီးရွိေသးတယ္ေလ။မိုးတြင္လဲကုန္ေသးတာမဟုတ္ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႕လဲ ”

ေမေမ႕ေမးခြန္းကိုကၽြန္မမရဲတရဲျပန္ေျဖလိုက္မိပါသည္။ 

“ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေျပာၾကစၾကတယ္ေမေမ ။ သမီးကို စၾကတယ္ ။ဒီဖိနပ္ၾကီးစီးလို႕တဲ႕ ။ သမီးသူငယ္ခ်င္း ေတြက ဖိနပ္ေလးေတြဆို လွလွေလးေတြစီးလာၾကတယ္။ သမီးတစ္ေယာက္ထဲ ဒီလို ဖိနပ္ ၾကီးနဲ႕ ”

ကၽြန္မစကားကို ေမေမ ေသေသခ်ာခ်ာနားေထာင္ေနသည္ကို ကၽြန္မသိလုိက္သည္။ ထို႕ေနာက္  မီးပူတိုက္ရာမွ ရပ္ျပီး ကၽြန္မကိုသူ႕အနားလွမ္းေခၚလိုက္သည္။ အနားေရာက္ေတာ႕ ထိုင္ခိုင္းျပီး ကၽြန္မ  ေခါင္းကိုပြတ္လိုက္ျပီးေျပာလာသည္။ 

“ ေမေမလဲ သမီးကိုဖိနပ္အေကာင္းစားေတြ၀ယ္ေပးခ်င္တာေပါ႔ သမီးေလးရယ္။  သမီးေလး ေမေမ႕လစာဘယ္ေလာက္ရလဲ သိတယ္မဟုတ္လား ” ။ 

“ ဟုတ္ကဲ႕သိပါတယ္ေမေမ ..ဒါေပမယ္႕ ေက်ာင္းမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြက သမီးကိုေလွာင္ၾကတယ္ေမေမ။  ဒီဖိနပ္ၾကီးကိုဘဲ မိုးတြင္းတစ္တြင္လံုးမျပတ္မခ်င္း ေဆးလိုက္ စီးလိုက္နဲ႕မစီးခ်င္ေတာ႕ဘူးရွက္လာျပီ။ ”

ကၽြန္မအသံက မေက်နပ္ခ်က္ႏွင္႕ ငိုသံပါစြက္သြားသည္။ ေမေမက ကၽြန္မမ်က္ႏွာကိုေသခ်ာၾကည္႕ရင္း..

“ ဘာဂရုစိုက္စရာလိုလဲ သမီးေလးရယ္ ။ ငါ႕သမီးၾကီးက စာေတာ္တယ္။ ဒီအတြက္သူတို႕မနာလိုလို႕ သမီးကို ေျပာၾကတာပါ။ ေနာက္ျပီးေမေမတို႕မိသားစုမွာ လစဥ္အိမ္သံုးစရိတ္ကိုအေၾကြးမတင္ေအာင္ အလ်င္ မွီေအာင္ မနည္းေခၽြတာျပီးေနေနရတယ္မဟုတ္လား။ ေမေမလဲ၀ယ္ေပးခ်င္တာေပါ႔ သမီးရယ္။ ဒါေပမယ္႕ သမီးတို႕ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္အတြက္ ေမေမမွာ ဘယ္လိုရုန္းကန္ေနရလဲ ငါ႕သမီးသိသင္႕တာေပါ႔ ။ သမီးကိုဖိနပ္လွလွေလးေတြေက်ာင္းတက္တဲ႕အခါေမေမဆင္ခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ္႕ မိုးတြင္းၾကီးကို ဟိုကကုန္လိုက္ဒီက ကုန္လုိက္ဆို ေမေမတို႕ဒီလစာနဲ႕ဘယ္ေလာက္ငွမလဲသမီး။ 
ညီမေလးက မူၾကိဳသာဆိုတယ္ ဘယ္ေလာက္ကုန္လဲငါ႕သမီးသိတယ္။ တလကိုငါ႕သမီးက ဖိနပ္တရံ ညီမေလး ကတစ္ရံ ေမေမက တစ္ရံသာဆိုရင္ ဖိနပ္ဖိုးတင္ဘယ္ေလာက္ျဖစ္ေနျပီလဲ။ က်န္တဲ႕ စရိတ္ ေတြမပါေသးဘူးေနာ္။  
သည္ဖိနပ္ေလးက မိုးတြင္းတစ္တြင္းတိုက္ေဆးလိုက္ ရင္စင္ၾကယ္ျပီး အသစ္အတိုင္းပဲေလသမီးရယ္ ။  စီးလို႕ရတာဘဲဟာ။မိုးတြင္းစီးဖိနပ္ေတြကတကယ္ေတာ႕တမိုးတြင္းလံုးလည္းမခိုင္ဘူး ေထာင္နဲ႕ခ်ီျပီးသာေပးရ တာ။ ခုငါ႕သမီးေလးက ခုမွကိုးတန္းရွိေသးတာ ။ ကေလးပဲသမီးရယ္။ ဘာျဖစ္လဲ။ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ ဟာ စာေတာ္ေနတဲ႕ဂုဏ္ထက္ ဘယ္ဟာမွတန္ဖိုးရွိတာ မရွိဘူးသမီး ။ စာကိုပဲၾကိဳးစားပါ။ တျခားအလွအပေတြေခါင္းထဲမထည္႕ပါနဲ႕ ။ ေရွ႕ႏွစ္ဆယ္တန္းကိုအမွတ္ေကာင္းေကာင္းနဲ႕လိုင္းေကာင္း   ေကာင္း၀င္ႏိုင္ေအာင္ ပဲၾကိဳးစားဖို႕ေခါင္းထဲထည္႕ထားပါ။ေနာ္ ဟုတ္ျပီလား ေမေမ႕သမီးကလိမ္မာပါတယ္  ””  

ေမေမ႕စကားေတြမွန္သည္ကို ကၽြန္မလက္ခံေသာ္လည္း စိတ္ထဲ ဘ၀င္မက်ပါ ။ ထိုေန႕က ကၽြန္မညေနစာ ထမင္း၀ိုင္းတြင္ ထမင္းလဲေကာင္းေကာင္းမစားျဖစ္ပါ။ မ်က္ႏွာမေကာင္းသည္႕ ကၽြန္မကို ေမေမလည္းရိပ္မိ ပံုေပၚပါသည္။ စာက်က္စရာရွိသည္ ဟုအေၾကာင္းျပျပီး ကၽြန္မစာၾကည္႕စားပြဲေစာေစာထိုင္ခဲ႕သည္။ ညီမေလးက အနားလာျပိးေဆာ႕သည္ေတာင္ ေအာ္ထည္႕ လိုက္သည္။ ညီမေလးကေတာ႕ငိုမဲ႕မဲ႕ႏွင္႕ အရုပ္ကေလးကိုင္ကာ ေမေမ႕ အနားသို႕ သြားကပ္သည္။ ညကေမေမလည္းေတာ္ေတာ္ႏွင္႕မအိပ္။  
ညီမေလးအိပ္ေပ်ာ္သြားသည္႕တိုင္ ေမေမမအိပ္ႏိုင္ေသးဘဲ မနက္အတြက္ ယူနီေဖာင္းျပင္ဆင္ျပီး ဘုရားရွိ ခိုးေနသည္။ ကၽြန္မေမေမ႕ေနာက္ေက်ာသို႕ တခ်က္လွမ္းၾကည္႕လိုက္ျပီး စာအုပ္ထဲသို႕စိတ္ႏွစ္လိုက္သည္။  သို႕ေသာ္လည္းကၽြန္မ ေက်ာင္းစာထဲစိတ္ေရာက္မေနပါ။ အိမ္ေရွ႕ဖိနပ္ခၽြတ္မွာရွိေသာ ဖိနပ္ကိုသာ စိတ္ကေရာက္ေနမိသည္။ မနက္ဖန္လည္းသည္ဖိနပ္ကိုေက်ာင္းကိုစီးသြားရဦးမည္ ဟူေသာအေတြးႏွင္႕ ကၽြန္မ လံုး၀မေက်နပ္ပါ။ 

မနက္ေစာေစာအလုပ္သြားေက်ာင္းသြားၾကေတာ႕ ေမေမက ကၽြန္မေခါင္းကိုတခ်က္ပြတ္ျပီး  စကား ဆိုလာသည္။
“ ငါ႕သမီးၾကီးက စာေတာ္တယ္ ။ အဲဒီေတာ႕ ငါ႕သမီးေတြအတြက္ေမေမအလုပ္ ပိုၾကိဳးစားေပးရဦး မွာေပါ႔ေလ။   ”
ကၽြန္မေမေမ႕ ကိုႏႈတ္ဆက္ျပီး ေက်ာင္းဖယ္ရီအမွီလမ္းထိပ္သို႕ထြက္လာခဲ႕သည္။ 
သည္လိုႏွင္႕ ဖိနပ္ျပသနာအျပီး ေနာက္ပိုင္းရက္ေတြမွာ ကၽြန္မ အိမ္ျပန္လွ်င္ စာဘဲဖိက်က္ေနျဖစ္ျပီးေမေမ႕ ကို စိတ္ထဲ အျမင္မၾကည္သျဖင္႕ ဟုတ္တိပတ္တိစကားမေျပာျဖစ္ခဲ႕။ ဖိနပ္ကိုလဲ  ျမန္ျမန္ျပတ္ေစရန္ ေျခေထာက္ကိုခြင္ျပီးလမ္းေလွ်ာက္လိုက္ လမ္းခပ္ဆိုးဆိုးေနရာမ်ား ကိုေရြးေလွ်ာက္လုိက္ႏွင္႕ လုပ္ပစ္သည္။ ဒီတုိင္းေတာ႕ဓားႏွင္႕မလွီးရဲ ။ 

ေမေမဘယ္အခ်ိန္ဂ်ဳတီျပန္လာလဲ။ ဘယ္အခ်ိန္ ဂ်ဳ်တီျပန္၀င္လဲပင္ ေသခ်ာမေမးမိ။ ေမေမႏိုက္ဂ်ဳတီက် သည္႕ရက္မ်ားဆို ကၽြန္မတို႕အေဒၚ၀မ္းကြဲတစ္ေယာက္လာအိပ္ေလ႕ရွိရာ ခုရက္ပိုင္း ေဒၚေလး က ဆက္တိုက္ အိမ္မွာလိုလိုပင္ေနျဖစ္ေနသည္႕အတြက္ .ေဒၚေလးကို ေမးလိုက္ရာ ေဒၚေလးက ကၽြန္မကို အံ႕ၾသသလိုမ်က္ႏွာႏွင္႕ ျပန္ၾကည္႕ျပီးေမးေလသည္။ 

“ ေနပါဦးေအ .ညည္းတို႕သားအမိကလဲ .အေမလုပ္သူ ႏိုက္ဂ်ဳတီေတြဆက္တိုက္ဆင္းေနတာေတာင္ညည္း မသိဘူးလား ။ ဒီလူေလးႏွစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ပိုင္းကို မသိဘူးတဲ႕ ..အံ႕ေရာေတာ္။ ညည္းအေမ ႏိုက္ဂ်ဳတီပါ ဆက္တိုက္ ၀င္ေပးေနရတယ္ ။ သနားလည္းသနားပါတယ္ေအ ..ညည္းအေမ.ပင္ပန္းေနေရာေပါ႔ ။ တစ္ေယာက္ထဲ ကုန္းရုန္းလုပ္ေနရတာ ။ ”

ေဒၚေလးစကားေၾကာင္႕ ကၽြန္မစိတ္ထဲ ၀မ္းနည္းသလိုလုိျဖစ္သြားသည္။  ဒါဆို ေမေမ ေန႕လည္ေတာ႕အိမ္ျပန္အိပ္မွာေပါ႔။ ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းသြားသည္႕အခ်ိန္ႏွင္႕ ေမေမအိမ္ျပန္ လာသည္႕အခ်ိန္လြဲေနျခင္းသာျဖစ္မည္။ ထို႕ေၾကာင္႕ေမေမႏွင္႕ကၽြန္မ အ၀င္အထြက္လြဲေနျခင္းသာျဖစ္မည္ ။ ေမေမ႕ကိုဖိနပ္ကိစၥေစာဒကတက္ျပီးကတည္းက ေၾကာက္သည္ကတစ္ေၾကာင္း စိတ္ထဲမေက်နပ္သည္က တစ္ေၾကာင္းႏွင္႕ မ်က္ႏွာခ်င္းမဆိုင္ျဖစ္ေအာင္ ေရွာင္ေနသည္မွာ ေလးငါးရက္ခန္႕ရွိေလာက္မည္ထင္ သည္။ 
   

( ၂ ) 

တရက္ ကၽြန္မတို႕ေအခန္း အတန္းပိုင္ဆရာမ အစာအိမ္ေသြးေၾကာေပါက္ကာ အေရးေပၚဗိုက္ခြဲရသျဖင္႕ ကၽြန္မတို႕တပည္႕မ်ား ကိုဆရာမ တစ္ေယာက္ႏွင္႕ သတင္းသြားေမးရန္ ေဆးရံုသို႕ အတူထြက္လာ ခဲ႕ၾကသည္။ 
ဆရာမတက္သည္မွာပုဂၢလိက ေဆးရံုျဖစ္သျဖင္႕ ေမေမတို႕တာ၀န္က်သည္႕ အစိုးရ႕ေဆးရံုထက္အမ်ားၾကီး သန္႕ရွင္းသပ္ရပ္ေနပါသည္။ ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းသုူေက်ာင္းသား ဆယ္ေယာက္ခန္႕ ဆရာမေနာက္မွလုိက္လာရင္း ကၽြန္မတို႕ အတန္းးပိုင္ဆရာမ၏ အခန္းအားလိုက္ရွာၾကရာ အခန္းေကြ႕တခုအေရာက္တြင္ ဖြင္႕ထားသည္႕ အခန္းတြင္းမွ အေပါက္၀ကိုေနာက္ေက်ာေပးကာ လဲေလ်ာင္းေနသည္႕လူနာကို ျပဳစုေနသည္႕ ဆရာမတစ္ဦးႏွင္႕ လူနာရွင္ျဖစ္ဟန္တူသည္႕ မိန္းမၾကီးတစ္ဦး တို႕ ၏ အသံေၾကာင္႕ ကၽြန္မေျခလွမ္းမ်ားတံု႕ခနဲ ရပ္တန္႕သြားရပါသည္ ။ 

ထုိအခန္းတြင္း၀ယ္ အျဖဴအနီ၀တ္ဆရာမတစ္ဦး ႏွင္႕ ေရႊလက္ေကာက္မ်ားကိုတံေတာင္နားေရာက္ခါနီး အထိ၀တ္ထားေသာ အမ်ိဳဴးသမီး၀၀ၾကီးတစ္ဦးတို႕ရွိေနၾကသည္။ 

“ ဆရာမ . ဒီရက္ေတြေတာက္ေလွ်ာက္ ဟိုဘက္ေဆးရံုနဲ႕သည္ဘက္ေဆးရံု ေျပးေနရတာပင္ပန္းမွာဘဲေနာ္။ ညဘက္ဆိုလဲ ခနေလးဘဲ ေမွးရတယ္။ ကၽြန္မသိတာေပါ႔ ။ ကၽြန္မတေရးႏိုးလို႕အေပါ႕အပါးထသြားရင္ ဆရာမ အေဖ႕ကုတင္စြန္းေလးမွာ ေမွးေနတာ.။ တခ်ိဳ႕ဆရာမေတြဆိုု ညဖက္ဆုိႏိုးလို႕ေတာင္မရဘူး ဆရာမရဲ႕ ။ ”

“ ဒီလိုပါပဲ အမၾကီးရယ္ .မပင္ပန္းဘူးေတာ႕လဲ ဘယ္ဟုတ္ပါ႕မလဲ။ ပင္ပန္းေပမယ္႕ ကိုယ္႕မိသားစုစား ၀တ္ေနေရးကရွိေသးတယ္ေလ။ ”

“ ဆရာမ.ထမင္းနဲ႕ဟင္းက ၀ယ္စားတာလား ။ထမင္းခ်ိဳင္႕မွာ ဟင္းလဲမေတြ႕ဘူးေနာ္ ။ေန႕တိုင္း ငပိေၾကာ္နဲ႕ခ်ည္းစားေနတာဘဲေနာ္ ”

“ ၀ယ္မစားႏိုင္ပါဘူးအမၾကီးရယ္။ ကၽြန္မမွာ သမီးေလးႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္ေလ။ သူတို႕အတြက္ ခ်က္ျပဳတ္ခဲ႕ေပးျပီးရင္ ကၽြန္မက သူတို႕ထမင္းဘူးထဲကပိုတာေလးထည္႕လာတာေပါ႔။ မပိုေတာ႕လဲ ငပိေၾကာ္နဲ႕ဘဲ စားလိုက္တာဘဲ။ စားႏိုင္ပါတယ္ ။ ကၽြန္မအတြက္ေတာ႕ေနသားက်ေနပါျပီအမၾကီးရယ္ ။ 
ကေလးတို႕အေဖဆံုးျပီးကတည္းက ကၽြန္မဘဲကေလးႏွစ္ေယာက္ကို ေစာင္႕ေရွာက္လာရတာ။ ကၽြန္မသမီးေလးေတြ ျပည္႕ျပည္႔စံုစံု နဲ႕ ေနႏိုင္တယ္ဆို ကၽြန္မေခၽြတာရလဲ ၀မ္းသာျပီးသားပါအမၾကီးရယ္ ။ ”
ေနာက္ျပီး ကၽြန္မသမီးအၾကီးေလးက စာေတာ္တယ္။ သူကစာအ၇မ္းၾကိဳးစားေတာ႕ သူလိုခ်င္တာေလးေတြ လုပ္ေပးခ်င္တယ္ေလ..။အပ်ိဳေပါက္ေလးလဲျဖစ္လာျပီ။ သူ႕အတြက္လိုအပ္တာေလးေတြက အရင္ကထက္ပို လာျပီေလ။ သူ႕ကိုဆရာ၀န္သိပ္ျဖစ္ေစခ်င္တာေလ ။ အေမဆိုေတာ႕လဲ သူလိုခ်င္တာေလး သူလုပ္ခ်င္ တာေလး မလုပ္ေပးႏိုင္ဘူးေျပာလိုက္ရ ရင္စိတ္ထဲမေကာင္းဘူး။  ကိုယ္ေတြဘ၀လို မရုန္းကန္မရင္ဆုိင္ေစခ်င္ဘူးေလ။ သူတို႕ေလးေတြစိတ္ထဲမွာ ဘာမွမရွိဘဲ စာကိုဘဲၾကဳိးစားေစခ်င္တာ ဒါ႕ေၾကာင္႕ မေမာႏိုင္ပါ ဘူး အမၿကီးေရ ..”

“ ေၾသာ္ ..အင္းးးး ..ဟုတ္ပ ဟုတ္ပ ဆရာမေရ မိဘေမတၱာဆိုတာ ဒါဘဲ ေနာ္ .. ကၽြန္မေတာ႕ ဆရာမ ကိုၾကည္႕ျပီး ကိုယ္ခ်င္းစာပါတယ္ ေလးလဲေလးစားပါတယ္ ဆရာမရယ္ ..အားမနာနဲ႕ေနာ္ ထမင္းစားခ်ိန္က်ရင္ ကၽြန္မတို႕ဟင္းေတြပိုပိုထည္႕လာတာ စားေနာ္ ဆရာမ ။” 

စကားလည္းေျပာ လူနာကိုလဲ အ၀တ္မ်ားလဲလွယ္ေပးရင္း ခၽြဲတဂြီဂြီႏွင္႕ ကုတင္ေပၚမွထိုလူနာၾကီးကိုမရြံမ ရွာလုပ္ကိုင္ေပးျပီး ကုတင္ေအာက္မွာခ်ိတ္ထားေသာ ဆီးႏွင္႕ ေသြးမ်ားေရာေနသည္႕ အိတ္တစ္လံုးကို လွမ္းယူလိုက္ရင္း လူကယိုင္ခနဲျဖစ္သြားသျဖင္႕ ေဘးကထို မိန္းမ၀၀ၾကီးကလွမ္းထိန္းထားလုိက္သည္။ 

“ ဆရာမရယ္ ။နားလိုက္ဦးနားလိုက္ဦး ။ ေလးရက္လံုးဆရာမ ေန႕ေရာညေရာမအိပ္ရေတာ႕ ပင္ပန္းေနျပီေပါ႔ ။ အေဖကလဲ ညဖက္ေတြဆိုတအားအေမာေဖာက္ေတာ႕ ဆရာမပိုပင္ပန္းတာေပါ႔ ” 

လူနာကုတင္ေဘးမွ ခံုတန္းေလးေပၚမွီျပီးထိုင္လိုက္သည္႕အခ်ိန္တြင္ ထိုျမင္ကြင္းကိုၾကည္႕ျပီးကၽြန္မရင္ထဲ ဆို႕နင္႕ျပီး အျမင္အာရံုမ်ားပင္ေ၀၀ါးသြားခဲ႕ေတာ႕သည္။ 

ေမေမ ..ကၽြန္မရဲ႕ေမေမ.။ ေန႕မအိပ္ညမအိပ္ျဖင္႕ ကၽြန္မတို႕လိုအပ္ခ်က္ေတြကိုျဖည္႕ဆည္း ဖို႕ၾကိဳးစားေန တဲ႕ေမေမ ။
မ်က္တြင္းေတြေခ်ာင္က်လို႕ အစားအေသာက္ေခၽြတာထားလို႕ အိပ္ေရးေတြပ်က္လို႕ ပိန္က်သြားတဲ႕ ကၽြန္မရဲ႕ေမေမ ။
သူမ်ားခ်ီးေသးကိုမရြံမရွာ လုပ္ကိုင္ေပးကိုင္တြယ္ေပးေနရတဲ႕ ကၽြန္မရဲ႕ေမေမ ။ 
ကၽြန္မပူဆာမိလို႕ ေမေမ ပိုပင္ပန္းရရွာျပီ။ လစဥ္ေၾကြးမတင္ေအာင္ စီမံခန္႕ခြဲရ ေက်ာင္းလခ ေက်ာင္းစရိတ္ မေနာက္က်ေအာင္ စီမံေပးရ ။ ထမင္းဟင္းမွအစ မုန္႕ဖိုးအဆံုး စီမံေပးရ။ ေက်ာင္းဖယ္ရီခေပးရ။ ညီမေလး ေက်ာင္းစရိတ္မ်ား ကၽြန္မ၏ က်ဳရွင္လခ မ်ား ဒါေတြအားလံုးကိုေမေမ ဒီလိုရုန္းကန္ေနခဲ႕ရတာ ။ 
သူမ်ားအညစ္အေၾကး ကိုမရြံမရွာကိုင္တြယ္ျပီးေရာဂါ ကူးမွာမေၾကာက္ပဲ ေန႕မအိပ္ညမအိပ္ မိသားစုအတြက္ သမီးႏွစ္ေယာက္အတြက္ ေမေမ ပံုမွန္အခ်ိန္ေဆးရံုမွာ လုပ္ေနရာမွ အျပင္ေဆးရံုမွာပါ ဆက္ျပီးအလုပ္လုပ္ခဲ႕တာ။ လူနာရွင္ေတြလာရင္ထိုင္တဲ႕ခံုတန္းလ်ားေလးေပၚမွာေမေမညတိုင္းဘယ္လိုမ်ား အိပ္ေနခဲ႕ရပါလိမ္႕။

ကၽြန္မမမလိမ္မာခဲ႕ပါ။ ေမေမသည္လိုရုန္းကန္ေနသည္ကိုမသိဘဲ သူမ်ားမိစံုဖစံုႏွင္႕မပူမပင္ေနရသူမ်ားႏွင္႕ ယွဥ္ကာ ကၽြန္မေမေမ႕ကို စိတ္ညစ္ေအာင္၀န္ပိုပိေအာင္လုပ္မိခဲ႕တာ။ မယွဥ္ျပိဳင္သင္႕တာကို ယွဥ္ျပိဳင္ျပီး ေမေမ႕ကိုမသနားမညွာတာ ပူဆာခဲ႕မိတာ ။ ေမေမပင္ပန္းေနခဲ႕ျပီ။

ေမေမကခံုမွာမွီထိုင္ေနရင္းက တံခါး၀ဖက္ကိုမ်က္ႏွာမူလာသည္။ ကၽြန္မေမေမ ျမင္မွာဆိုးသျဖင္႕ တံခါးအကြယ္သို႕အလွ်င္အျမန္ရပ္လိုက္မိသည္။ ပါးျပင္ေပၚမွာ ပူေႏြးေသာ မ်က္ရည္မ်ား စီးက်လာသည္ကိုလက္ဖမိုးျဖင္႕ ကမန္းကတန္းသုတ္လိုက္ရင္း ေရွ႕ဘက္အခန္းထဲသို႕၀င္သြားေသာ ဆရာမ ေနာက္သို႕ အေျပး၀င္လုိက္သြားလိုက္မိသည္။  

( ၃ ) 

အိမ္အျပန္လမ္းမွာေတာ႕ ကၽြန္မ ရင္ထဲမွာေပါ႔ပါးလန္းဆန္းေနသည္။ ေဒၚေလးကအိမ္ေရာက္ေတာ႕ ေမေမ သည္႕ေနအိမ္ျပန္လာမည္ဟုေျပာသည္။ ကၽြန္မ လိမ္မာပါေတာ႕မည္။ ေမေမ႕ကိုတာ၀န္ေတြပိုပိေအာင္ မလုပ္ရက္ေတာ႕ပါ။ အပိုေတြမလုပ္ေတာ႕ဘဲ ကၽြန္မဆရာ၀န္ၾကီးျဖစ္ရန္သာ ၾကိဳးစားပါေတာ႕မည္။ ကၽြန္မ တာ၀န္ကိုသာ ကၽြန္မေက်ပြန္ေအာင္လုပ္ပါေတာ႕မည္။ မိုးတြင္းတစ္တြင္းစာ ကၽြန္မအတြက္ ေမေမ စိတ္မညစ္ေစရေတာ႕ပါ။  ေမေမပိုမပင္ပန္းရေစေတာ႕ပါ။
ေမေမျပန္လာလွ်င္ ေမေမေနေကာင္းရဲ႕လားလို႕ေမးျပီး ေမေမ႕ကိုကၽြန္မႏွိပ္ေပးပါမည္။ ကၽြန္မအတြက္ တျခားဖိနပ္ေတြမလိုေတာ႕ပါ။ တျခားအပိုေတြမလိုေတာ႕ပါ ဟုေမေမ႕ကို ေျပာျပပါမည္။ ကၽြန္မဆယ္တန္း ကိုေမေမျဖစ္ေစခ်င္သလို အမွတ္မ်ားမ်ားႏွင္႕ေအာင္ရပါေစမည္ဟု ကတိေပးပါမည္။ေမေမတေန႕က်ရင္ ျပန္လည္အားကိုးႏုိင္ေသာ သမီးေကာင္းျဖစ္ေအာင္ၾကိဳးစားပါေတာ႕မည္ဟုကတိေပး ပါမည္။ 

ေမေမျပန္မလာခင္ညီမေလးကိုေရခ်ိဳးေပးျပီး ဆင္ၾကယ္ဖိနပ္ေလးကို ကၽြန္မဆပ္ျပာႏွင္႕ဘရပ္ရွ္ႏွင္႕ေသခ်ာ တိုက္လုိက္ေသာအခါ ေဖြးျဖဴျပီးသစ္လြင္ေသာဖိနပ္ေလးျဖစ္လာသည္။ 
ကၽြန္မ စာၾကည္႕စားပြဲမွာ ထိုင္ျပီးအိမ္စာမ်ားလုပ္ေနရင္း ေမေမျပန္အလာကို ေမွ်ာ္ေနမိပါသည္။ ျခံေပါက္၀ ကိုမ်က္လံုးက ခနခနေရာက္သြားရင္း ကၽြန္မရဲ႕မ်က္လံုးမ်ားက အိမ္ေရွ႕ဖိနပ္စင္မွာေထာင္ထားေသာ ဆင္ၾကယ္ ဖိနပ္ေလးစီသို႕ေရာက္သြားခဲ႕သည္။ 

ကၽြန္မရဲ႕ဖိနပ္ေလးသည္ စင္ၾကယ္သြားေသာ ဆင္ၾကယ္ေလးအျဖစ္ႏွင္႕ မနက္ဖန္မနက္ေက်ာင္းသြားလွ်င္ 
ကၽြန္မ၏ ေျခေထာက္တြင္ ရဲရဲ၀ံ႕၀ံ႕ေနရာယူ စီးႏိုင္ျပီျဖစ္ပါသည္။ထို ဆင္ၾကယ္ေလးကိုဘဲ ိကၽြန္မစိတ္သန္႕ရွင္းစြာျဖင္႕ ဂုဏ္ယူစြာျဖင္႕ စီးျဖစ္ပါလိမ္႕မည္။ 

ကၽြန္မ၏ စိတ္အစဥ္သည္လည္း ထိုဆင္ၾကယ္ဖိနပ္ေလးကဲ႕ သို႕ စင္ၾကယ္လွ်က္ သာရွိေနပါေတာ႕သည္။ 


ခ်စ္ျခင္းအားျဖင္႕ 

မဒမ္ကိုး
၁၆ ရက္ ၅လ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ 
၉း ၃၂ မိနစ္






 




11 comments:

ေႏြေတးရွင္ (မင္းဧရာ) said...

ေတာ္လိုက္တဲ့ သမီးေလး
ေကာင္းလိုက္တဲ့ ျပယုဂ္
အဲဒီ သရုပ္ေတြကို ခံစားျပီးေတာ့ အေမ့ကို သနားမိတယ္ေအ ။

ျမေသြးနီ said...

ဆင္ၾကယ္ဖိနပ္ေလးတစ္ရံကေန အသိေလးရသြားတဲ့ သမီး။
ေမေမသာသိရင္ ဘယ္ေလာက္ေမြးရက်ဳိးနပ္တဲ့သမီးေလးဆို ခ်ီးမြမ္းမွာ အေသအခ်ာ..။
ခ်စ္စရာ၀တၱဳေလးပါညီမေရ..။

(ရူပါမလန္းေသာ္ျငား ကြန္မန္႔၀င္ေပးသြားပါသည္..။)

ေ၀မုိးႏုိင္(မုံရြာ) said...

ေ မ ေ မ ပ င္ ပ န္ း ေ န ခဲ႕ ၿပီ

(မေရာက္တာႀကာၿပီ ႀကီးေတာ္ကုိးခင္ဗ်ား)

မိုးနတ္ၾကယ္စင္ said...

ဇာတ္အိမ္ေလးက မရုိးဆန္းေလးပါပဲ....
ေရးထားတာေလး ေကာင္းတယ္
အမ မဒမ္....အဆံုးသတ္ေလးမွာ
ၾကည္ႏူးသြားရတဲ႔အတြက္ ပုိေကာင္းသြားတယ္
ဆက္လက္ထုဆစ္ႏုိင္ပါေစ အမေရ...
ခ်စ္တဲ႔...မုိးနတ္

hninnse young said...

ဇာတ္လမ္းေလးေကာင္းလိုက္တာ..
အဆံုးထိေမ်ာသြားတယ္....

San Htun said...

ဒီကေလးမေလးလိုု နားလည္သြားၾကရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲ..း)

အိမ္မက္ေစရာ said...

ရိုးရိုး အေၾကာင္းအရာေလးထဲမွာ.မိဘ ေမတၱာေလး ထည့္ထားေပးတာ ဖတ္ရတာ တန္ဖိုးရွိလိုက္တာ မမ..
အိမ္မက္ေစရာ

Karen said...

Hello, I was recommended by mydaydream89.wordpress.com as we have a client who is looking for Myanmar bloggers for a campaign.
Would you be interested? Hope to hear from you soon!

၀ိ၀ိ said...

တကယ္ပဲရသ ေၿပာင္ေၿမာက္ေအာင္ ေရးသားထားတဲ့ ဘ၀ပညာေပး ၀တၳဳေလးတစ္ပုဒ္ပါ။
ဒါေပမဲ့ ၀တၳဳရဲ ့ဇာတ္လမ္းၾကီးက အရမ္းကို ရိုးရွင္းေနၿပီး တစ္ခ်ိဳ ့ဆို ့၀တၳဳအစပိုင္းကို
ဖတ္ၿပီးတာနဲ ့ေနာက္ဘာၿဖစ္မယ္ဆိုတာကိုသိၿပီး သူတို ့ခန္ ့မွန္းထားတာနဲ ့တစ္ခါတည္း
မွန္ေနတတ္ပါတယ္။ စာဖတ္သူကို ဘ၀အသိပညာေပးတဲ့ေနရာမွာေတာ့ ရင္ထဲကိုစိမ့္၀င္သြားေအာင္
ပံုေဖာ္ေပးနိုင္တဲ့ ၀တၳဳေလးတစ္ပုဒ္ပါပဲ။

မိုးသက္ said...

နအမလုပ္တာ အေမ့ကိုေတာင္ဒိရသြားပီ.. :(

Yin Sue said...

ရင္ထဲေတာင္႕နင္႕သြားတယ္ မၾကီးရယ္ ..... ေရးတတ္လိုက္တာ ...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...